با افزایش لنگر اعمالی به مقاطع از حالت لنگر الاستیک به لنگر پلاستیک ،اگر تنش تسلیم در کشش بزرگتر از تنش تسلیم در فشار باشد محور خنثی بطرف تارهای کششی جابجا میشود و اگر تنش تسلیم در کشش کوچکتر از تنش تسلیم در فشار باشد محور خنثی بطرف تارهای فشاری جابجا میشود.اما در مقاطع متقارن مانند مستطیل و I شکل محل تار خنثی تغییر نمی کند.

نسبت لنگر قابل تحمل مقطع در حالت الاستیک My به لنگر قابل تحمل مقطع در حالت پلاستیک Mp را ضریب شکل مقطع گویند که هر چه این ضریب شکل برای تیر های سازه به 1 نزدیک تر باشد مقاطع زودتر به پلاستیک میرسد و مناسب ترند.هرچه تمرکز مصالح حول محور خنثی بیشتر باشد ضریب شکل عدد بزرگتری خواهد بود.ضریب شکل برای مقاطع مستطیلی خمش 1.5 میباشد.تار خنثی در حالت پلاستیک کامل مساحت مقطع را نصف میکند و مقطع در حالت پلاستیک همچنان توزیع کرنش خطی خواهد داشت.

بار نهایی :

وقتی سازه ای تحت بارگذاری افزاینده قرار گیرد اولین مفصل پلاستیک در محل لنگر خمشی ماکزیمم ایجاد میشود که اگر سازه معین باشد پس از تشکیل اولین مفصل پلاستیک مکانیزم شده و ناپایدار میگردد. اما در سازه های نامعین از درجه n باید n+1 مفصل پلاستیک ایجاد شود تا سازه ناپایدار شود.مکانیزمی که کمترین بار خرابی را داراست مکانیزم حاکم میباشد و بار نظیر آن بار خرابی سازه خواهد بود و مفصل پلاستیک محلی ایجاد خواهد شد که بار خرابی نظیر آن مکانیزم کمترین باشد.

برای سازه های معین طرح الاستیک و پلاستیک به نتیجه یکسانی منجر میشود ولی در سازه های نامعین طرح پلاستیک نسبت به طرح الاستیک به علت باز توزیع لنگر خمشی اقتصادی تر است .

یکی از پارامتر های مهم در طرح پلاستیک ضریب بار است وپارامتریست که اگر آنرا در بار فعلی سازه ضرب کنیم بار نهایی سازه حاصل خواهد شد .ضریب بار بین 1.47 تا 2 میباشد.درواقع ضریب بار همان ضریب شکل مقطع با حساب ضریب اطمینان کافی میباشد .